منوی اصلی

ویژگی های شیعیان واقعی در روایتی از امام باقر علیه السلام

ویژگی های شیعیان واقعی در روایتی از امام باقر علیه السلام

شیعیان برای رسیدن به کمال و سعادت بایستی پیروان واقعی پیشوایان خود باشند، بکوشند خود را هرچه بیشتر به چهارده معصوم(ع) شبیه سازند و در تحصیل فضایل اخلاقی برای نزدیکتر شدن به خصوصیات آنان تلاش کنند. بر این اساس امام محمد باقر(ع) به یکی از یاران خود به نام میسر چنین فرمودند:

 اى میسّر، آیا شیعیانمان را به تو معرّفى كنم؟ عرض كرد: فدایت شوم بفرمایید. حضرت فرمود:
«إِنَّهُمْ حُصُونٌ حَصِینَهٌ و صُدُورٌ أمِیْنَهٌ وَ أَحْلَامٌ وَزِیْنَهٌ لَیْسُوا بالمَذِیعِ البَذِرِ وَلَا بِالجُفَاتِ المُرَاعِیْنَ رُهْبَانٌ بِالْلَیلِ اسُدٌ بِالْنَهارِ».
آنها دژهاى محكم و سینه‏ هاى امانتدار و صاحبان عقل‏هاى وزین و متین هستند، شایعه ‏پراكنى نمى‏ كنند و اسرار را فاش نمى‏ كنند و آدم‏هاى خشك و خشن و ریاكار هم نیستند، راهبان شب و شب‏ زنده ‏داران و شیران روزند. [1]
« این حدیث كوتاهى است كه هفت صفت براى شیعیان در آن بیان شده و یك دنیا مطلب و مسئولیّت در آن نهفته است. شرح حدیث چنین آمده است:

 دژهاى محكم‏

شیعیان باید در مقابل تبلیغات دشمن نفوذناپذیر باشند؛ اكنون كه وضع فرهنگى دنیا به شكل خطرناكى نسل جوان ما را تهدید مى‏ كند، آیا راهى براى این كه جوانانمان را تقویت كنیم پیدا كرده ‏ایم؟ اگر نمى‏ توانیم میكروب‏ها را نابود كنیم باید خود را تقویت كنیم.

امانت دار، عاقل و رازدار

در زمان ائمّه علیهم السلام یكى از گِله‏ هاى ایشان این بود كه بعضى از شیعیان اسرار ما را فاش مى‏ كنند. مراد از اسرار این بود كه مقاماتى كه ائمّه علیهم السلام داشته‏ اند مانند مقام علم غیب امام، شفاعت در روز قیامت، امانت‏دارى علوم رسول‏ اللَّه صلى الله علیه و آله، شاهد و ناظر اعمال شیعیان و معجزات و ... از مسائلى بود كه مردم عادّى و مخالفان قادر به درك آن نبودند ولى بعضى از شیعیان ساده ‏لوح و خام، در هر جا كه مى‏ نشستند همه چیز را مى‏ گفتند و این كار ایجاد اختلاف، عداوت و دشمنى مى‏ كرد، به همین جهت امام علیه السلام فرمودند شیعیان ما، سینه‏ هاى امانتدارند، افشاكننده بى‏ جهت نیستند، ایجاد اختلاف در میان این و آن نمى‏ كنند.
 
از این بدتر گروه غُلاتى هستند كه در زمان ما پیدا شده‏ اند كه به بهانه ولایت، كفریّات و تعبیرات زشتى درباره ائمّه علیهم السلام مى‏ گویند كه هرگز ائمّه از آن راضى نیستند. باید مراقب این غلات جدید باشیم. این گروه دو عیب دارند: یك عیب این است كه خودشان را از بین مى‏ برند؛ خیال مى‏ كنند اگر صفات خدا را براى ائمّه علیهم السلام یا حضرت زینب علیهاالسلام یا شهداى كربلا بگویند، عین ولایت است؛ و عیب بزرگ‏تر این است كه زمان ما زمان رسانه‏ هاى جمعى است، اگر خبرى امروز صبح صادر شود، یك ساعت بعد به گوشه و كنار دنیا مى‏ رسد. این كلمات غلوّآمیز و این سخنان نادرست را از این جا به جاهاى دیگر پخش مى‏ كنند و لكّه بزرگى را بر دامان شیعه مى‏ چسبانند و شیعه را كافر معرّفى كرده و بعد هم كشتن شیعیان شروع مى‏ شود. این اشخاص نادان خبر ندارند كه با حرف‏هایشان منشأ كشتار یك عدّه از شیعیان در جاى دیگرى از دنیا مى‏ شوند.
واى از این دوستان نادان و انسانهاى جاهل، واى از آن زمانى كه نبض مجالس به دست افراد بى ‏سواد، بى‏ اطّلاع، ناآگاه و نادان بیفتد؛ نباید بگذاریم كه ابتكار مجالس به دست این گونه افراد باشد.

با محبّت‏

شیعیان خشن نیستند، بلكه پرمحبّت و داراى لطافتند. شیعه روح على‏ بن ابى‏ طالب علیه السلام و سایر ائمّه هدى علیهم السلام را دارد، كه حتّى با دشمنانشان هم محبّت مى‏ كردند.

 شب زنده دار و شجاع‏

شیعیان ریاكار نیستند، و دو حالت مختلف را با هم جمع كرده ‏اند، اگر كسى عبادت‏هاى شبانه آنها را ببیند مى‏ گوید زاهدان روزگارند و در امور زندگى ضعیف‏ند، امّا روز هنگام مشاهده مى ‏كند كه مثل شیر در صحنه اجتماع حاضر مى ‏شوند.»[2]

مقام شیعیان واقعی

مطابق فرموده امام رضا علیه السلام ، ائمه معصومین(ع) در غم وشادی شیعیان واقعی  شریک می شوند و حتی به مقام شفاعت می رسد:
هر كس با شيعيان ما دشمنى ورزد، با ما دشمنى ورزيده و هر كس شيعيان ما را دوست بدارد، ما را دوست داشته، چون آنها از ما هستند و از سرشت ما خلق شده‌‏اند.
هر كس آنان را دوست بدارد، از ماست و هر كس آنها را دشمن بدارد، از ما نيست. شيعيان ما به نور خدايى مى‌‏نگرند و در رحمت خداوند غوطه‌‏ورند و به كرامت الهى رستگارند. هيچ يك از شيعيان ما مريض نمى‌‏شود مگر اين كه ما به خاطر بيمارى او بيمار مى‌‏شويم و مغموم و اندوهگين نمى‏‌شود مگر اين كه ما به خاطر غم و غصه‌‏اش اندوهناك مى‌‏شويم و شاد نمى‌‏شود مگر اين كه ما به خاطر شادى‌‏اش فرحناك مى‌‏شويم. هيچ يك از شيعيان ما، در هر كجا كه باشند، چه در مشرق و چه در مغرب، از ما پنهان و غايب نيستند. هر كدام از آنها از دنيا برود و از خود قرضى به جا گذارد، اداى آن بر عهده ماست و اگر مالى از خود بجا گذارد، تعلّق به وارثانش دارد. شيعيان ما كسانى هستند كه نماز بر پا مى ‏دارند، زكات مى‏ دهند، حجّ خانه خدا را به جا مى‌‌‏آورند، ماه رمضان روزه مى‌‏گيرند، اهل بيت پيامبر را دوست مى‌‏دارند و از دشمنانشان بيزارى مى‌‏جويند. آنها اهل ايمان و تقوى و اهل ورع و پرهيزكاريند. هر كس آنها را نپذيرد، [دين‏] خدا را نپذيرفته و هر كس به آنها طعنه زند و سرزنششان نمايد، خدا را سرزنش كرده، چون اين‌ها بندگان حقيقى خداوند و اولياى راستين او هستند.
به خدا سوگند، هر يك از آنها در جماعتى مثل قبيله ربيعه و مضر [كه به زيادى نفرات در عرب مشهورند] شفاعت مى‌‏كند و خداوند شفاعت او را در باره آنها مى‌‏پذيرد و اين، براى كرامتى است كه اينان در پيشگاه خدا دارند .[3]
 
پی نوشت:
[1]. بحارالانوار، ج 65،  ص 180
[2].مشکات هدایت، مکارم شیرازی، ص16-18
[3]. صفات الشيعه-ترجمه توحيدى، ص 25
 
 
 
 
 

افزودن دیدگاه جدید