منوی اصلی

عیسی علیه السلام از زبان خود به روایت قرآن

عیسی علیه السلام از زبان خود به روایت قرآن

 
 حضرت مريم پس از به دنیا آمدن حضرت عیسی (ع) و به محض ورود به ميان جمعيت، در حالى كه عيسى در آغوشش بود،  با اعتراض و تهمت مردم مواجه شد. گفت روزه سکوت گرفته و اشاره کرد که با کودکش صحبت کنند.
جمعيت از شنيدن اين گفتار مريم نگران و عصبانى شدند آن چنان كه طبق بعضى از روايات به يكديگر گفتند: مسخره و استهزاء او، از انحرافش از جاده عفت، بر ما سخت‏تر و سنگينتر است!
ولى اين حالت چندان به طول نيانجاميد چرا كه آن كودك نوزاد زبان به سخن گشود و
« گفت: من بنده خدايم » (قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ‏).
« او كتاب آسمانى به من مرحمت كرده » (آتانِيَ الْكِتابَ‏).
« و مرا پيامبر قرار داده است » (وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا).
« و خداوند مرا وجودى پر بركت (وجودى مفيد از هر نظر براى بندگان) در هر جا باشم قرار داده است » (وَ جَعَلَنِي مُبارَكاً أَيْنَ ما كُنْتُ‏).
« و مرا تا زنده‏ ام توصيه به نماز و زكات كرده است» (وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيًّا).
 و نيز« مرا نيكوكار و قدردان و خيرخواه، نسبت به مادرم قرار داده است» (وَ بَرًّا بِوالِدَتِي‏
« و مرا جبار و شقى قرار نداده است» (وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا). (1)
و سرانجام اين نوزاد (حضرت مسيح) می گويد:
" سلام و درود خدا بر من باد آن روز كه متولد شدم، و آن روز كه ميميرم، و آن روز كه زنده برانگيخته مى ‏شوم" (وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا).(2)
اين سه روز در زندگى انسان، سه روز سرنوشت‏ ساز و خطرناك است كه سلامت در آنها جز به لطف خدا ميسر نمى ‏شود .

روشنترين تصوير از تولد عيسى (ع)

فصاحت و بلاغت قرآن را مخصوصا در اينگونه مسائل مهم مى ‏توان درك كرد كه چگونه مساله مهمى را كه‏ با آن همه خرافات آميخته شده در عباراتى كوتاه، عميق، زنده، پرمحتوا، و كاملا گويا، مطرح مى‏ كند، به طورى كه هر گونه خرافه‏ اى را از آن جدا و طرد مى ‏نمايد.
جالب اينكه در آيات فوق، هفت صفت از صفات برجسته و دو برنامه و يك دعا ذكر شده است:

صفات حضرت عیسی (ع)

هفت صفت عبارتند از: بنده خدا بودن كه ذكر آن در آغاز همه اوصاف، اشاره‏ اى است به اينكه بزرگترين مقام آدمى همان مقام عبوديت است.
و به دنبال آن صاحب كتاب آسمانى بودن و سپس مقام نبوت (البته مى ‏دانيم هميشه مقام نبوت توأم با داشتن كتاب آسمانى نيست).
سپس به دنبال مقام عبوديت و رهبرى، مبارك بودن يعنى مفيد به حال جامعه بودن مطرح شده است.
در حديثى از امام صادق (ع) مى‏ خوانيم:" معنى مبارك،" نفاع" است يعنى بسيار پر منفعت.
و بعد از آن، نيكوكارى نسبت به مادر مطرح شده و سرانجام، جبار و شقى نبودن و به جاى آن متواضع، حق‏ شناس، و سعادتمند بودن است.

برنامه های حضرت عیسی (ع)

از ميان تمام برنامه‏ ها روى توصيه پروردگار به نماز و زكات تكيه مى ‏كند و اين به خاطر اهميت فوق العاده اين دو برنامه است كه اين دو رمز ارتباط با خالق و خلق است و از يك نظر مى ‏توان همه برنامه ‏هاى مذهبى را در آن خلاصه كرد چرا كه بخشى از آنها پيوند انسان را با خلق و بخشى با خالق مشخص مى‏ كند.

پی نوشت:

1. سوره مریم آیات 30 الی 32
2. سوره مریم آیه 33
 
برگرفته از تفسیر نمونه، ج13 ، ص 52 - 56
 

افزودن دیدگاه جدید