منوی اصلی

شعر ولادت امام باقر علیه السلام

شعر ولادت امام باقر علیه السلام

بيا كه فصل بهار است و وقت عيش و طرب

نهاده بلبل و گل بهر بوسه لب بر لب‏

نشاط روى چمن بين كه شُست ابر بهار  

ز گرد عارض بستان، غبار رنج و تعب‏

 شد از بنفشه چمن چون بهشت غرق عبير 

شد از شكوفه زمين چون سپهر پر كوكب‏

درخت تاج مرصّع نهاد بر سر و دوخت

صبا به قامتش از پرنيان سبز سلب «1»

زهى طراوت گلهاى آتشين رخسار

زهى لطافت بتهاى سيمگون غبغب‏

بيا كه مژده رحمت رسيد و خواند سروش

سرود تهنيت خسرو خجسته نسب‏

هلال ماه رجب شد چو از افق پيدا 

در آمد آن مه من با هزار وجد و طرب‏

ز برج علم، درخشان ستاره‏ اى بدميد          

كه مهر و مه ز فروغش به حيرت ‏اند و عجب

كنار «فاطمه» دخت حسن (ع) شكفته گل

  كند چو ماه تجلى در اين مبارك شب‏

نهال گلشن دين نور ديده زهرا

سپهر دانش و بينش محيط علم و ادب‏

  شه سرير ولايت محمد بن على (ع)

كه آمدش ز خدا «باقر العلوم» لقب‏

توان در آينه روى او خدا را ديد 

كه اوست مظهر آيات ذات اقدس ربّ‏

كمال و دانش و تقوا ز مكتبى آموز

كه چرخ كسب فضايل كند از آن مكتب‏

گرفت خاك عرب روشنى ز چهره او

چو جلوه كرد جمالش بر آسمان عرب‏

درخت علم و كمالش ز عذب و شيرينى است

چو شاخه‏ هاى درختان نخل غرق رطب‏

مه سپهر فضيلت كه نور دانش او

ز هم دريد حجاب ضلال و جهل و شغب

كلام اوست فروزنده‏تر ز اختر و ماه

ديث اوست گرانمايه‏تر ز سيم و ذهب‏

زهى خطيب بليغى كه تا ابد خطبا

چو در لئالى طبعش كنند زيب خطب‏

«رسا» به ساحت مطلوب حق رسيد كسى

كه در طريق ولايش نهاد پاى طلب

شاعر: دكتر قاسم رسا (1290- 1356 ه. ش)


منبع:مناقب  و مراثی اهل بیت علیهم السلام ‏،نويسنده: احمد احمدى بيرجندى‏،ناشر: بنياد پژوهش‏هاى اسلامى آستان قدس رضوى‏، 1379 ،صص177-179.

افزودن دیدگاه جدید