کلیپ: شیخ حسین انصاریان/ داغ بی پایان ابا عبداله علیه السلام

                                                                                     شیخ حسین انصاریان
                                                               داغ بی پایان ابا عبداله علیه السلام 

در سوگ پدری که نفس‌هایش، نفس‌های محتضر بود؛ در فراق برادری که می‌رفت تا جان فدای دین کند. حضرت سکینه (س) می‌فرماید: برادرم می‌رفت و پدرم نفس می‌کشید، مثل کسی که جان به لب دارد. روزی که پیکر پاره‌پاره را آوردند، کنارش نشست، اما نتوانست او را در آغوش بگیرد. دست روی جای دیگری گذاشت و با گوشِ کودکش زمزمه کرد: «عزیز دلم، بعد از تو من با هیچ‌کس حرف نمی‌زنم؛ اگر هم بنا باشد سخنی گویم، فقط علی می‌گویم، علی...» آری، گریه‌ی شیعیان، مرهم زخم‌های آن پیکر مطهر است؛ اما دو زخم هرگز خوب نمی‌شود، تا قیامت: یکی زخم داغِ اکبر، یکی زخم داغِ علی‌اکبر، و یکی هم زخم داغِ برادر قمرِ بنی‌هاشم... خدایا، دل ما نیز تا ابد بر این زخم‌ها می‌سوزد.