آیا از منظر قرآن شهاب سنگ ها تیرهایی به سوی شیاطین است ؟

شب ها در آسمان زیبا جرقه های نورانی را می بینیم که لحظه ای روشن می شود و با سرعت به طرف ما می آید و سپس به خاموشی می گراید. این ها شهاب سنگ است که قرآن می فرماید: (إِلاّ مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ مُبِینٌ)1 ؛ «مگر آن کس (شیطانی که) استراق سمع کند و دزدانه گوش فرا دهد که شهاب مبین او را تعقیب می کند و می راند». و نیز در صافات/ 10 و جن/ 9-8 همین مطلب به نوعی مطرح شده است. از نظر قرآن این شهاب ها وسیله ای برای تیراندازی به طرف شیاطین است که می خواهند به آسمان ها نفوذ کنند پس آن ها پیکان هایی هدف دار هستند. اما از نظر علم جدید هنگامی که برخی ستارگان و سیارات در گذشته های دور متلاشی شده اند تکه های آن ها در آسمان به صورت سرگردان پراکنده شده است و هر چندگاه یکی از آن ها به جو زمین برخورد می کند و در اثر تماس با هوا و حرارت زیاد می سوزد و نورانی می شود و این نظر به وسیله باقی مانده برخی از شهاب سنگ ها که به زمین رسیده تأیید می شود علم جدید این سنگ ها را بی هدف می داند و هیچ سخنی از شیاطین و رجم آن ها نمی گوید و در اینجاست که گزارش علم و دین از یک پدیده متعارض می شود.(1)