دعای قرآنی: نگهبانی از حریم دل

چون دل سرای توست نه بیگانه

 در راه دل نشسته و دربانم 

حاشا که جز تو ره به دلم یابد

 جانم فدایت، ای همه جانانم 

از وظایف بنده، نگهبانی از حریم دل است. 

در کلام بزرگان است که: «قلب، حرم خداست، پس در حرم خدا جز خدا را ساکن نکن». 

به عبارت دیگر، انسان نباید اجازه دهد که حریم دل، پایگاه ابلیس و محلّ وسوسه های شیطانی یا اعتقادهای باطل شود و این یک وظیفه مهمّ برای اهل ایمان است، به ویژه، برای کسی که توفیق یافته و قلبی روشن از هدایت الهی دارد، زیرا از دست دادنِ قلب هدایت یافته و نورانی، خود یک زیان بزرگ است. خداوند همواره هدایت گر انسان هاست و دوست ندارد هیچ دلی دچار ظلمت کفر و نفاق و رذیلت های اخلاقی شود، ولی زمینه های این خروج از دایره ایمان و هدایت، گاهی به دست خود انسان فراهم می شود و بدین ترتیب، خداوند، صلاحیت برخورداری از نعمت ایمان و هدایت و حرکت در صراط مستقیم را از او می گیرد. این آیه، از زبان راسخین در علم و معرفت، بیان شده است که همه آیه های الهی را قبول دارند و همه را از جانب خداوند می دانند و تسلیم پروردگارند. (1)دل های با ایمان، گاهی دچار تردید می شود و ایمان را از دست می دهد.

 افراد هدایت یافته، گاهی در اثر تبلیغات نادرست و فریب گمراهان، دست از هدایت می کشند و به بی راهه گمراهی کشیده و از دین برگشته می شوند. هدایت، روشنایی دل و جان و گناه و گمراهی، تیرگی دل است. دور از خرد است، اگر کسی از روشنایی به تاریکی نشیند و از نور ایمان دست بشوید. دل، خانه محبوب است، پس چرا باید شیطان در آن راه یابد؟

قرآن، برخی از دل ها را وارونه و مهر خورده می داند. نور هدایت، راهی برای ورود به دل های لاک و مهر شده خَتَمَ اللهُ عَلی قُلُوبِهِمْ (بقره: 7) ندارند، ولی دلی که روشن شد، حیف است دوباره به تاریکی گرفتار شود.