دعای قرآنی: هدایت الهی

موحّد چو در پای ریزی زرش و یا تیغ هندی نهی بر سرش 

امید و هراسش نباشد ز کس همین است معنای توحید و بس 

خداوند، تنها تکیه گاه موحّدان در سختی ها، گرفتاری ها و بن بست هاست. هر که جز به خدا روی آورد و به غیر او تکیه کند، ناامید و ناکام می ماند. داستان «اصحاب کهف» که این دعا از زبان آنها بیان شده است، سرمشق افراد با ایمان است. آنها در عصر دقیانوس می زیستند و در دل، اعتقادات یکتاپرستی داشتند و چون حاضر نبودند اندیشه های مشرکانه حاکم و حکومت را بپذیرند، از دستگاه طاغوتی جدا شدند و هجرت کردند و به غاری پناه بردند و در آنجا خواستار گشایش کارشان از سوی خداوند شدند. چشم امید آنها به خدا بود و از غیر خدا هم، ترسی در دل نداشتند.

 خداوند به مدّت 309 سال آنها را در آن غار، به خواب عمیقی فرو برد و پس از گذشت سه قرن، وقتی بیدار یا زنده شدند، حکومت دقیانوس نابود و حکومت و تفکّر مشرکانه از بین رفته بود و مردم یکتاپرست شده بودند. 

جوان مردان اصحاب کهف، نمونه ای از انسان های مؤمن و مصمّم بودند که به هیچ قیمتی حاضر نشدند از عقاید صحیح خویش دست بردارند. 

زنده شدن دوباره آنها نیز، گواهی بر قدرت خداوند و حیات پس از مرگ و برهانی برای اثبات معاد بود.(1)

در این دعا، آنها از خداوند دو چیز را خواستند: «رحمت» و «نجات». 

 خداوند رحمان هم پذیرفت. بدین ترتیب آنها، هم از شرّ حکومت طاغوت نجات یافتند و هم مورد توجه ویژه پروردگار قرار گرفتند. خدا هم در قرآن از آنها به عنوان فِتْیَهٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ؛ (کهف: 13) یاد کرده است؛ یعنی جوان مردانی که به خدای خود ایمان داشتند، خداوند هم بر هدایت آنها افزود.

رحمت خدا، گاهی به صورت نجات انسان از جامعه کفرآلود و گاهی هم به شکل توفیق برای ایجاد تحوّل فکری و روحی در جامعه است و اصحاب کهف از هر دو رحمت، برخوردار شدند. آنان دوباره در همان غار، از دنیا رفتند و قبرشان مزار و عبادتگاه مردم گشت.