دعای قرآنی: وسوسه های شیطان

 پروردگارا! از وسوسه های شیاطین به تو پناه می برم، و پناه می برم به تو از اینکه شیطان ها [برای گمراه کردن من] پیش من حاضر شوند. 

 لیک چو درد در تو نبیند، که را دوا بکند؟ (1)

یکی از توصیه های دینی، «استعاذه» است، یعنی به خدا پناه بردن و در گرفتاری ها و وسوسه های نفس امّاره و ابلیس خنّاس، از خدا کمک خواستن و به درگاه او روی آوردن. شیطان، دشمن دیرینه قسم خورده و آشتی ناپذیر انسان است. او بر اساس سوگندی که خورده، پیوسته در کمین انسان است تا او را بفریبد و با وسوسه هایش به گناه اندازد. «همزات شیاطین»، همان وسوسه های اغواگر و گمراه کننده و به گناه کشاننده است. 

 اینکه گفته اند در آغاز تلاوت و هر کار دیگر، هم «بسم الله» بگویید، هم «اعوذ بالله»، برای آن است که در پناه توجه خدا قرار بگیریم و از وسوسه های شیطانی مصون بمانیم. 

 با دشمن نفس، صلح کردن ننگ است 

 خصمی است که آتش بس او نیرنگ است(1) 

دل های خالی از یاد خدا، محلّ حضور شیطان خواهد شد. خانه هایی که نماز و عبادت و قرآن و دعا در آن نباشد، به پایگاه ابلیس تبدیل می شوند. اگر انسان مواظبت نکند، شیاطین او را احاطه می کنند و در محضر او، حضور می یابند و به اغواگری می پردازند. قرآن کریم، هم چنان که به پیامبر خدا دستور می دهد از شر وسوسه های خنّاس که در درون افراد وسوسه می کند و از شرّ جادوگران و ساحران و حسودان به خدا پناه ببرد، در همین آیه هم، که در قالب دعاست، به آن حضرت توصیه می کند که بگو: «پروردگارا! از وسوسه های شیطان به تو پناه می برم». وقتی رسول خدا (ص)، به خدا روی می آورد، ما که آسیب پذیرتر و بیشتر در معرض خطریم، بیشتر باید به آستان لطف الهی توجّه کنیم. در روایت ها آمده است که: «معنای پناه بردن به خدا، از اینکه شیاطین نزد ما حاضر شوند، حضور آنها و غافل کردن انسان از طاعت خدا، یا حضور هنگام خواندن نماز و قرائت قرآن یا در همه احوال است که حاضر شدن آنها زمینه ساز بازداشتن بنده از ذکر و عبادت و نماز و توجّه و حضور قلب است».(1)