دعای قرآنی: ولایت الهی

 در درگهت یکی ز غلامانم 

 نام تو زینت لب و دندانم 

غفاری و کریم و خطاپوشی 

من صاحب معاصی پنهانم

 با روی آوردن به خدا و پذیرش ولایت او، انسان در مدار بندگی قرار می گیرد. هر که بنده آن خالق مهربان شد، از بخشش و رحمت او برخوردار می شود. ما از خودمان چیزی نداریم. در دنیا و آخرت، همه امور ما به دست پروردگار است. او، هم حیات بخش، هم روزی دهنده، هم پاداش دهنده و هم بخشاینده است. 

پس او «ولیّ» و سرپرست مطلق ما در همه جا و همیشه است. کسی که به این ولایت اعتراف کند، به رحمت او هم امیدوار است و کسی که در ولایت الهی قرار گرفت، از سلطه های دیگر رها می شود. این آیه، از قول برگزیدگانی از امّت موسی (ع) است. وقتی حضرت موسی (ع) برای میقات الهی می رفت، هفتاد نفر از قوم خود را برگزید. آنها وقتی کلام الهی را در میقات شنیدند، خواستند که خدا را آشکارا ببینند، جلوه الهی در آن میقات، چنان آنها را مدهوش کرد که نزدیک بود جان از پیکرشان جدا و بند از بندشان گسسته شود. 

نکته های دیگری هم در این باره گفته شده است.(1) به هر حال، پیامبر (ع) برای آنها در مقام عذرخواهی از پروردگار و از اینکه آنها در این آزمون، خوب ظاهر نشدند، درخواست آمرزش کرد و با اعتراف به ربوبیت و ولایت الهی، از خداوند خواست تا آنها را ببخشد. درخواست دیگر، حسنه دنیا و آخرت بود. 

 در اینکه مقصود از حسنه دنیا و آخرت چیست، روایت های گوناگونی آمده است که بخشی از آنها در ضمن آیه اوّل این مجموعه گذشت. 

از جمله گفته شده که: «حسنه در دنیا، نام نیک و توفیق برای اعمال صالح است و حسنه آخرت، رفعت مقام و آمرزش و بهشت است». (1)این درخواست از زبان کسی است که به خدا رومی آورد و از غیر او دل می کند: إِنَّا هُدْنا إِلَیْکَ. خدا هم پذیرای این اقبال و توجّه خواهد بود.

 «نوای شوق، ز نای دل، عاشقانه برآور

 خدای عالمیان را 

 ز عمق جان و دل خویش، عاشقانه صدا کن 

 ز خلق و خود بگذر، رو به آستان خدا کن

به اشک نیمه شبی، یاربی، به سجده شکری

 سپاس نعمت بی منتهاش، ادا کن».