دعای قرآنی: لبیک به ندای آسمان

این آیه، از آیه های پایانی سوره مبارکه آل عمران است که مستحب است هنگام برخاستن برای نماز شب و تهجّد، تلاوت شود. این آیه از زبان سحرخیزان عاشق و عارفی است که همواره به یاد خدایند و شب و روز، نشسته و ایستاده و خوابیده، او را یاد می کنند و به هدف داری خلقت باور دارند و خدا را تسبیح گفته، از عذاب دوزخ به او پناه می برند. 

 منظور از «منادی»، که مردم را به ایمان به خدا دعوت می کند، بنا به قولی حضرت محمد (ص) است که از سوی خداوند مأمور بود مردم را به سوی خدا و ایمان به مبدأ و معاد دعوت کند و بنا به قولی دیگر، مقصود از آن، قرآن کریم است که کلام خداست و انسان ها را به توحید و ایمان و پیروی از انبیا فرا می خواند. طبق هر نقلی که باشد، 

در این دعا مراتب پذیرش و قبول دعوت آن منادی آسمانی را ابراز و اظهار می کنیم و به آن دعوت ملکوتی، لبیّک اجابت می گوییم و از خداوند سه خواسته مهم می طلبیم: 

 1. مغفرت و آمرزش الهی؛ 

 2. محو گناهان و پوشاندن خطاها؛

 3. مرگ در کنار نیکان و صالحان. 

 آمرزش پروردگار، با پوشاندن و محو گناهان همراه است. زمانی که کسی آمرزیده می شود، قلم محو بر گناهانش کشیده و خطاهایش نادیده گرفته می شود. «ابرار»، انسان های با ایمان، صالح و نیکوکاراند که خدا با آنهاست و دوستشان دارد و در آخرت آنها را به بهشت می برد و از نعمت های بهشتی و شراب طهور به آنها می نوشاند و بر تخت های بهشتی می نشاند و بهترین پاداش ها را به آنها عطا می کند. همه اینها در آیه های قرآن آمده است. (1)ما می خواهیم از خوبان و ابرار باشیم و هنگام مرگ هم، همچون خوبان بمیریم. روشن است کسی که در جمع نیکان و ابرار باشد، در آخرت هم، همنشین آنها خواهد بود. همه این مراتب قرب و پاداش ها، از آنِ کسانی است که صادقانه رو به خدا آورند و از چشمه رحمت و آمرزش او برخوردار گردند. 

 یا رب به سوز سینه پیران پاک دل

 از ما هر آنچه بود و نَبُد ناروا، ببخش

 یارب به اشک چشم یتیمان، گذشت کن 

 یا رب به استغاثه اهل دعا ببخش