دعای قرآنی: دعا در حق دیگران

 حضرت نوح (ع)، یکی از پیامبران اولوالعزم بود که عمری بسیار طولانی داشت و تلاش بسیاری در راه هدایت قوم خود کرد، هر چند آن مردم لجوج، با او دشمنی کردند و جز تعدادی اندک، کسی دعوت او را نپذیرفت و خداپرست نشد. او هم به فرمان الهی، کشتی بزرگی ساخت و در پی نفرین او، همه جا را آب فرا گرفت و کافران هلاک شدند و مؤمنان نجات یافتند.

 داستان طوفان نوح و کشتی نجات بخش او معروف است و در چندین آیه قرآن کریم، آمده است. در سوره نوح، هم نفرین های حضرت نوح (ع) بیان شده است (آیه های 21 تا 26) و هم، دعاهای او در حق بندگان شایسته و با ایمان. در این آیه، حضرت، هم خواستار آمرزش خود، پدر و مادرش و مؤمنان دیگر شده است و هم ریشه کن شدن و زیان برای ستمگران را از خداوند خواسته است. 

چند نکته از این آیه استفاده می شود: 

 1. آمرزش خواهی برای خود و والدین؛ بعضی ها پدر و مادر خود را از یاد می برند و در حق آنها دعایی نمی کنند. نیکی به والدین، ثواب بسیار دارد، عمر را طولانی می کند، موجب رضای خداست، رزق و روزی را افزایش می دهد. دعا در حق آنها نیز، از نمونه های روشنِ احسان به والدین است. امام صادق (ع) فرموده اند: چه چیزی مانع است که کسی به والدین خود نیکی نمی کند، چه زنده باشند، چه مرده؟ از سوی آنان نماز بخواند، از طرف آنان صدقه دهد و حج رود تا پاداش آن صدقه و حج و نماز، به همان اندازه در پرونده خودش هم ثبت شود.(1)

2. دعا در حق دیگران؛در سیره حضرت زهرا (س) آمده است که او دعا می کرد و بیشتر دعاهایش درباره همسایگان بود، نه خودشان.(1) 

این روش، نشانه مهرورزی و نوع دوستی انسان است. در روایت ها آمده است که بهترین دعا، آن است که پشت سر مؤمنان در حقّ آنها دعا کنی، نه رو در رو. از پیامبر خدا (ص) نقل شده است: لَیسَ شَی ءٌ اسْرَعُ اجابهً مِنْ دَعوهِ غائبٍ لغائبٍ. (2)هیچ دعایی سریع تر اجابت نمی شود از دعای غایبی در حق غایب دیگر. 

3.نفرین به ستمگران؛ این نوعی تولّی و تبرّی و موضع داشتن نسبت به افراد تبه کار است. همچنان که خداوند ظالمان را دوست ندارد، مؤمن هم نباید گرایش به ستمگران داشته باشد، بلکه در دعاهایش باید آنها را نفرین کند تا شرّ آنها از سر مردم کوتاه شود. 

و الحمدلله ربّ العالمین