دعای قرآنی: شکر و رضا

 این دعای حضرت سلیمان (ع) است، پس از آنکه از سرزمین مورچگان عبور کرد. قصّه از این قرار است که سلیمان نبی 7، که خداوند به او هم نبوّت و هم حکومت عطا کرده بودو سپاه جنّ و انس و پرندگان در اختیار او بودند، وقتی با لشکریان خود از سرزمین مورچگان عبور می کرد،(1)

 مورچه ای گفت: «ای مورچگان! وارد لانه های خود شوید، تا سلیمان و لشکریانش شما را نابود نکنند». سلیمان از حرف آن مورچه خندید و این دعا را کرد و از خداوند درخواست توفیق برای شکرگزاری نعمت های الهی را داشت. (1)نظر کردن به درویشان، بزرگی کم نگرداند سلیمان با همه حشمت، نظرها داشت با موران سلیمان، حشمت و جلال بی نظیری داشت. پدرش حضرت داود (ع) نیز زبان حیوانات را می دانست و آهن در دستانش نرم بود و او نیز، همچون سلیمان (ع)، پیامبری و فرمانروایی را با هم داشت. مادر ایشان هم، زنی صالح بود که هم همسر پیامبر بود و هم مادر پیامبر و این نعمت های بزرگ، در خور ستایش و شکرگزاری است. درخواست سلیمان (ع) در این دعا، چند چیز است: 

1. درخواست توفیق و الهام و رهنمود الهی برای شکر؛ اینکه چگونه و با چه زبان و چه تعبیری باید خدا را شکر کرد که اگر با توجه و الهام الهی باشد، بهتر است. از دست و زبان که برآید کز عهده شکرش به درآید

 2. شکر بر نعمت های الهی نسبت به خود و پدر و مادر؛ خود والدین، نعمتی بزرگ اند که تا زنده اند، انسان قدرشان را نمی داند. هم باید بر اصل این نعمت، شاکر حق بود و هم بر نعمتی که خدا به پدر و مادر انسان عطا کرده است.

 3. توفیق عمل صالح و خداپسندانه؛ بیشتر افراد اهل عمل اند، ولی اعمالشان صالح و مورد رضایت خدا نیست. اگر خداوند اعمال بنده ای را بپسندد و بپذیرد، بالاترین اجر را به او می دهد.

 4. ورود به جمع بندگان شایسته و صالح خداوند؛ هر کس در هر گروهی باشد، سرنوشتش با آنها گره می خورد. کبوتر با کبوتر، باز با باز کند هم جنس با هم جنس پرواز در دعاهای بسیاری آمده که انسان درخواست می کند در جمع بندگان صالح خدا و در زمره نیکان باشد.

 تو اوّل بگو با کیان زیستی

 پس آنگه بگویم که تو کیستی 

از ابن عباس نقل شده که مقصود از «عباد صالح»، که سلیمان (ع) از خداوند خواست تا در زمره آنها باشد، پیامبرانی همچون ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب: و انبیای پس از آنها هستند.(1)