دعای قرآنی: ایمان و غفران

 در آیه های پیشین، از دنیاطلبی و علاقه به زر و زیورهای فانی دنیوی که در دل بیشتر مردم راه می یابد، سخن گفته شده و جلوه های دل فریب دنیا، ناپایدار به شمار آمده است و برای اهل تقوا، نعمت های ابدی بهشت و حوریان بهشتی و رضوان الهی، پاداشی برای اهل تقوا عنوان شده است. آن گاه می فرماید: «خداوند به بندگانی که چنین خواسته ای دارند [آمرزش و نجات از آتش] بینا و آگاه است». 

 در آیه بعدی هم، ویژگی های دیگری از این بهشتیان، از جمله: صبر، صداقت، قنوت و عیادت، انفاق و استغفار در سپیده دمان را برمی شمارد. 

 خواسته های این آیه عبارت است از: 

 1. آمرزش گناهان؛ 

 2. نجات یافتن از آتش. خداوند، آمرزنده است.

 پس آمرزش گناهان را هم، باید از او خواست. خداوند، مالک روز جزاست و حساب و کتاب بندگان و داوری روز قیامت، بر عهده خود اوست و دوزخ را هم برای عقاب کافران و ستمگران و گنهکاران آفریده است. پس اگر رحمت او دستگیر ما نشود و گناهان آمرزیده نگردند، گرفتار دوزخ خواهیم شد. پس، عالی ترین خواسته را از او می خواهیم که «آمرزش» و رهایی از جهنّم است.

 حضرت علی (ع) فرموده اند: هیچ خیری که بعد از آن آتش باشد، خیر نیست و هیچ شرّ و بدی که پس از آن بهشت باشد، بد نیست. هر نعمتی کمتر از بهشت، ناچیز است و هر بلایی کمتر از آتش، عافیت است.(1)