دعای قرآنی: دوری از ستمگران

آرزو دارم اگر گل نیستم، خاری نباشم 

 بار بردار ار ز دوشی نیستم، باری نباشم 

 گرچه نتوانم ستانم دادِ مظلومی ز ظالم

باز این خواهم که همکار ستمکاری نباشم

 دوستی با ظالمان و نشست و برخاست با آنها، انسان را به همان گروه ملحق می کند. «برائت» از کافران، دشمنان و ظالمان و تبرّی جستن از اهل گناه و مخالفان دین و منکران خدا، از واجبات مهمّ دینی است. آنچه در آیه فوق آمده، از قول اصحاب اعراف است. در آیه های پیش از آن آمده است که در قیامت، گفت وگویی میان بهشتیان و دوزخیان انجام می گیرد و میان این دو گروه حجاب است. 

در «اعراف» هم، (که منطقه ای بین بهشت و جهنم است)، کسانی هستند که همه را با چهره هاشان می شناسند و به بهشتیان سلام و درود می فرستند. (1)دعای مطرح شده در این آیه، مربوط به زمانی است که اصحاب اعراف، اهل جهنم را گرفتار عذاب الهی می بینند که راه نجاتی از دوزخ برایشان نیست. بدین ترتیب آنها برای بیزاری جستن از اهل جهنم می گویند: «خدایا ما را با ستمگران قرار مده». اعلام بیزاری از اهل ستم، نشانه حق طلبی و عدالت خواهی و ضدّ ظلم بودن انسان است. 

به یقین، کسانی که در دنیا با ستمگران اند، در آخرت هم با همانان خواهند بود. 

 پس، باید هم از خدا خواست تا ما را با نیکان قرار دهد: وَ تَوَفَّنا مَعَ الأَبْرارِ.

 و هم اینکه سرنوشت و حشر و نشر ما را در دنیا و آخرت با ظالمان قرار ندهد: لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ.