دعای قرآنی: نسل با ایمان

پروردگارا! مرا و فرزندان مرا برپا دارنده نماز قرار بده و دعایم را قبول کن. پروردگارا! مرا و پدر و مادرم را و مؤمنان را در روزی که حساب (قیامت) برپا می شود، ببخشای. 

 هنگامی که حضرت ابراهیم (ع) به فرمان خداوند، هاجر و پسر عزیزش اسماعیل را به مکه آورد و در آن سرزمین خشک و بی آب در کنار، خانه خدا رها کرد، می خواست تا به این وسیله مردم، اهل نماز و خداپرستی شوند. از خداوند هم درخواست کرد که دل های مردم را به آنها متمایل سازد و اهل آنجا را هم از نعمت ها برخوردار کند، باشد که سپاس گزار شوند.

 این مطالب و سپاس گزاری حضرت ابراهیم (ع) به درگاه خداوند- که در سنّ پیری به ابراهیم خلیل، پسرانی همچون اسماعیل و اسحاق عطا شد- در قرآن بیان شده است (سوره ابراهیم، آیه های 37 تا 39). 

در دعای یاد شده از زبان حضرت ابراهیم (ع)، چند خواسته مهم است که به آنها اشاره می شود: 

1. توفیق نمازگزار بودن، برای خویش خواسته است؛

2. درخواستِ ذریّه و نسلی که اهل نماز و برپا دارنده این فریضه مقدّس باشند؛ 

 3. درخواستِ اجابتِ این دعا از سوی خدا؛ 

4. درخواست آمرزش برای خود، پدر و مادرش و مؤمنان.

 درباره نماز، تنها نماز خواندن مطرح نیست، بلکه «اقامه نماز» است که مهم تر از نماز خواندن است؛ 

زیرا برپایی نماز در جامعه، برخورداری نماز از روح تسلیم و تواضع و حضور قلب است. نکته دیگر این است که آن حضرت، داشتن نسلی خداجوی و اهل عبادت را از خداوند خواسته است و این برترین میراثی است که از یک نفر، بر جای می ماند. اولاد بسیار، به تنهایی ارزش نیست، اگر نسل انسان خداجو و موحّد و اهل نماز باشند، ارزش دارد. همچنین حضرت ابراهیم (ع) در آمرزش خواهی، تنها به خود اکتفا نکرده، بلکه مغفرت الهی را برای صفحه ۶۱ پدر و مادرش و مؤمنان دیگر هم، طلبیده است.

 والدین، حق بزرگی بر گردن فرزند دارند. احسان به پدر و مادر یکی از وظایف ماست. دعا در حق آنها و آمرزش خواهی پس از فوتشان، وظیفه دیگری است. کارهای نیک و اعمال صالحی که فرزندان انجام می دهند، موجب شادی روح پدر و مادری می شود که از دنیا رفته اند. نکته آخر اینکه، این آمرزش را برای روز قیامت که «روز حساب» است، درخواست کرده است. چشم امید بندگان باید به رحمت و بخشش الهی باشد و اگر عفو الهی شامل نشود، کار بندگان سخت خواهد بود و کسی طاقت حساب دقیق خدا را ندارد. در روایت ها آمده است که: «امروز، عمل است و حساب نیست، فردا حساب است و عمل نیست!»