دعای قرآنی: عذاب دوزخ

 خدای متعال، عادل و حساب گر است و بهشت و دوزخ را بر اساس عملکرد انسان ها برای آنها مقدّر می سازد. 

 مقدمه رهایی از عذاب جهنم، پرهیز از گناه و ظلم و کفر است. خداوند کسی را بی جهت به دوزخ نمی برد و عذاب نمی کند. 

آنها که آخرت و حساب و کتاب قیامت را از یاد می برند، به خاطر لذّتی زودگذر سراغ ظلم و گناه می روند و عذاب همیشگی جهنم را برای خودشان می خرند.

 تو را از نامه خواندن ننگت آید(1) 

روز قیامت، برخی ایمن و آسوده اند و حسابی آسان دارند و به سرعت به بهشت می روند. برخی هم نگران و مضطرب و گرفتاراند و مدتی طولانی برای حساب رسی معطّل می شوند و در پایان هم، سرنوشت آتش ابدی دوزخ بر آنها رقم زده می شود. 

بزرگ ترین رستگاری در قیامت، همان نجات از عذاب جهنّم است. دعای فوق، در زمره دعاهای بندگان ویژه خداوند است.

 قرآن از کسانی به عنوان «عباد الرحمان» یاد می کند که اهل بهشت اند و ویژگی های روحی و عملی و رفتاری آنها را برمی شمارد. (2)

یکی از خواسته های این بندگان ویژه الهی، همین دعاست که از خدا می خواهند عذاب دوزخ را از آنها برگرداند، زیرا جهنم، جایگاهی بسیار بد و سرانجامی بسیار شوم و تلخ است.

 یا در میان آت-- ش سوزان کنم مُقام(1) 

دوزخ، تجسّم گناهان ما در همین دنیاست. شرط رهایی از شعله های آن، پیمودن ره بندگی و گریز از وسوسه های نفس امّاره و شیطان است. اگر ما بنده رحمانیم، پس پیروی از شیطان چرا؟ اگر خداوند، بهشت را برای بندگان صالح و پرهیزگار آفریده است، پس دوزخی شدن چرا؟